گفتمش آغاز درد
عشق چيست؟

گفت آغازش سراسر بندگيست

 گفتمش پايان آن را هم بگو

گفت پايانش همه شرمندگيست

گفتمش درمان دردم را بگو

 گفت درماني ندارد، بي دواست

گفتمش يک اندکي تسکين آن

 گفت تسکينش همه سوز و فناست.

بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند 

قاب عکس توست اما شیشه ی عمر من است

 بوسه بر مویت زنم ترسم که تارش
بشکند 

 تارموی توست اما ریشه ی عمر من است

اين زندگي غمزده غير از نفسي نيست

 تنها
نفسي هست ولي همنفسي نيست

  
اينقدرنپرسيد يكي بود وكجا رفت

  اشعار
پراكنده من مال كسي نيست

می رسد روزی که بی من روزها را سر
کنی

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار
عکس من

قصه ء عشق کهنه ام را مو به مو از بر کنی

ولنتاين يا همان روز عشاق هر ساله در سراسر جهان در 14 فوريه برابر با 25  بهمن  جشن گرفته ميشود.

* سمبلهاي ولنتاين شامل موارد زير ميباشد:

1- شكل يك قلب ساده و يا تير خورده: از آنجـايـي كـه قـلب مركز
احساسات عميق،اصيل و پر شور است. قلب تير خورده آسيب پذيري
عشق را نشان ميدهد. هنگامي كه شما از سوي معشوق خود طرد
ميشود. قلب تير خورده نشانه پيوند و اتحاد زن و مرد نيز ميباشد.

2- كيوپيد(CUPID): كـه به شـكل يك كودك برهنه، فربه و
بالدار ترسيم ميگردد. اين كودك شيطان با لبخندي موذيانه
تـيـر و كمان نيز با خود حمل ميكند. چنانچه يكي از تيرهاي
اين كودك به قلب فردي اصابت كند وي فورا عاشق ميشود.
كـيوپيد در واقع پسر ونوس الهه عشق و زيبايي در افسانه
هاي روم باستان  مي بـاشد. معني لغوي آن "آرزو " است.
كوپيد برخي اوقات آمور(AMOR) نيز ناميده ميگردد. همتاي
كوپيد در افسانه هاي يوناني اروس ((EROS نام دارد.

3- كبوتر،قمري و مرغ عشق: اين پرندگان
نماد وفاداري، پاكي و معصوميت هستند.

4- گل رز: گل سرخ شهبانوي گلهاست. نماد جنگ و صلح، عشق و
گذشت.

5- تور: جنـس دستـمال خانم هـا را در گـذشـته تشـكـيـل
ميـداده است. در زمــانهاي ديرين رسم برآن بوده كه هرگاه
دسـتـمال خـانمـي به زميــن مي افتاد مردي كه متوجه آن
ميشده بلافاصله آن را از زمين برداشته و به  زن ميداد.

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم 

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم  

                                   چه بی پروا و با غرور از عشقت دم زدم

                                          و فاصله واژه ای بود بیگانه

                                           من گمان نمی کردم روزی

                                            نگاهی که جام وجودم را

                                  از مهر لبریز میکرد با بی مهری خو گیرد

                                    اما واژه ها نیز راه گریزی نداشتند

                               جز عبور از بن بست  یخ زده عاطفه!!

                              و من هنوز با همان نگاهی که قلب کوچکم را

                                   میان بهت همگان به باد سپرد زنده ام

                                و هنوز صدای قدمهایی که در آن زمستان سرد

                                           سنگدلانه از من دور شدند

                                                 را به یاد دارم

                                نیمکت کهنه باغ نیز جدایی ما را باور نداشت

                                           در آن شب زمستانی

                                          باد هم بر تنهایی من وزید...

شبي از پشت يكي تنهايي و نمناك باران تو را با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم.

تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعاكردم .پس ازيك جستجوي نقره ي.دركوچه هاي آبي احساس تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روييد، با حسرت جدا كردم و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي.

« دلم حيران وسرگردان چشماني است رويايي »

و من تنهابراي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم.همين بود آخرين حرفت ومن بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روي اشکي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم.

نميدانم چرارفتي؟ نميدانم چرا؟ شايدخطاكردم و بي آنكه فكرغربت چشمان من باشي.نميدانم تا كجا و تا كي؟

براي چه ولي رفتي و بعداز رفتنت باران چه معصومانه مي باريد و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت و بعداز رفتنت رسم نوازش درغم خاكستري گم شد وگنجشكي كه هر روز از كنار پنجره بامهرباني دانه برميداشت تمام بالهايش غرق دراندوه غربت شد.

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هايم خيس باران بود و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام ازدست خواهد رفت كسي حس كرد من بي تو هزاران بار درهر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت درياچه بغض كرد. كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد و من با آنكه ميدانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد.هنوز آشفته چشمان زيباي توأم. برگرد.

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهدشد و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديدكسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

تو هم درپاسخ اين بي وفاييها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم و من در حالتي ما بين اشك و حسرت و ترديدكنار انتظاري كه بدون پاسخ و سرد است.

ومن در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر نميدانم چرا؟

شايد به رسم وعادت پروانگيمان باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعاكردم

درياي غربت عشق ,مرواريد احساس را در خود نهفته است و من همچون موج به دنبالش رها بودم تا كه او را بر ساحل بنشانم,او بر ديوار كلبه من نقش بست و من هر روز به شوق ديدنش پلك بر مي داشتم. روزي همچون پرستو از كنارم پر گرفتي و من ديوانه وار پي قفس ها مي گشتم به خيال آزادي تو از بند اسارت دلهاي بي عشق, كه تو در مرداب جدايي من دست و پا مي زني. و چشم به راه من هستي اما چه بد صحنه اي بود صحنه مرگ احساس من و نابودي وجدانم كه تو آرام بر صندلي عشق ديگري تكيه زده اي و من با خيال باطل زندگي مي كردم.

جدايي ات خنجري بود به زهر آميخته كه هر بار با بردن نامت بر قلبم فرود مي آمد و تكيه گاهت به ديگري , قامتي را شكست كه شكست ناپذير بود. حال جرم بي وفاييت را پيش كدام قاضي ببرم كه حكم بدهد , نه,نه!من تو را به دادگاه دلم مي برم تا جوابگوي احساس من باشد . آخر چگونه توانستي آرزوهايم را به مرداب نا فرجامي بيندازي و مرا چله نشين احساس خود كني.

نه!هر گز بي رحمي تو را از ياد نخواهم برد كه با دستان خود از ريشه بر كندي ام.

از زخم بي وفايي تو خواهم مرد. پس بنويس با دست خويش بر سنگ قبرم كه تيغ نگاهت حادثه مرگ آفريد.

كودكي كه آماده تولد بود نزد خدا رفت و از او پرسيد:
مي گويند كه فردا مرا به زمين مي فرستي
اما من به اين كوچكي و ناتواني
چگونه مي توانم براي زندگي به آنجا بروم؟؟ خداوند پاسخ داد:
از ميان فرشتگان بيشمارم يكي را براي تو در نظر گرفته ام. او در انتظار توست و حامي و مراقب تو خواهد بود. كودك همچنان مردد و ادامه داد اما اينجا در بهشت من جز خنديدن و آواز و شادي كاري ندارم. خداوند لبخند زد : فرشته ي تو برايت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد تو عشق او را احساس خواهي كرد و شاد خواهي بود. كودك ادامه داد : من چطور مي توانم بفهمم كه مردم چه مي گويند در حالي كه زبان آنها را نمي دانم. خداوند او را نوازش كرد و گفت: فرشته ي تو زيباترين وشيرين ترين واژه هايي را كه ممكن است بشنوي در گوش تو زمزمه خواهد كرد و با دقت و صبوري به تو ياد خواهد داد كه چگونه صحبت كني. كودك با ناراحتي گفت: اما اگر بخواهم با تو صحبت كنم چه كنم؟؟ و خدا براي اين سئوال هم پاسخي داشت؟ "فرشته ات دستهاي تو را در كنار هم قرار خواهد داد و به تو مي آموزد كه چگونه دعا كني."كودك سرش را برگرداند و پرسيد: شنيده ام كه در زمين انسانهاي بد هم زندگي مي كنند. چه كسي از من محافظت خواهد كرد؟؟ خدا گفت : فرشته ات از تو محافظت خواهد كرد حتي اگر به قيمت جانش تمام شود.كودك با نگراني ادامه داد :اما من هميشه به اين دليل كه نمي توانم تو را ببينم غمگين خواهم بود. خداوند لبخند زد و گفت :فرشته ات هميشه درباره من با تو صحبت خواهد كرد اگرچه من هميشه در كنار تو هستم. در آن هنگام بهشت آرام بود . اما صداهايي از زمين به گوش مي رسيد. كودك مي دانست كه بزودي بايد سفر خود را آغاز كند ، پس سوال آخر را به آرامي از خداوند پرسيد : خدايا اگر بايد هم اكنون به دنيا بروم لا اقل نام فرشته ام را به من بگو ؟ خداوند او رانوازش كرد و پاسخ داد : نام فرشته ات اهميتي ندارد ولي مي تواني او را "مادر" صدا كني .

 با تو بودن

با تو بوده ام همیشه ودرهمه جا با تو نفس کشیده ام،

     با چشمان تو دیده ام مرااز تو گریزی نیست

                چنان که جسم راازروح!

                  وزمین را از آسمان

                  و درخت رااز آفتاب

           تو دلیل حیات من بوده و هستی،

    وچنان بااین دلیل زیسته ام که باور کرده ام

                 علت بودن من ،تو هستی

    پاسخ من به آغاز و پایان زندگی این است:

              «همیشه با تو »

    

خانه دل وقتی می آیی تمامش مال تو

از وجودم هرچه می خواهی تمامش مال تو

من فقط یک لحظه دیدارت کنم تنها همین

در عوض هر چه تماشایی تمامش مال تو

از تو هر شب خانه دل روشن و نورانی است

هر که دید گفتا چه شبهایی تمامش مال تو

این دلم از دیدارت شده دریا دلی

تو بخواه این دل دریایی تمامش مال تو

هر شب از یاد تو پرگل می شود صحرای دل

به چه صحرایی و گلهایی تمامش مال تو

از دست تو نیست              دله من از گریه پره

مثل تو طاقت نداره          واسه تو هر دم می باره

بذار یواش شروع کنم ، سلام گلم ، هم نفسم

 آرزوهام راضی شدن ، دیگه بهت نمی رسم

گفتم چیا گفتی بهم ، گفتی که آینده داری

دنیا همش عاشقی نیست ، گریه داره ، خنده داره

گفتم که گفتی من باشم به لحظه هات نمی رسی

 به قول دل شاید دلت گرو باشه پیش کسی

خلاصه گفتم که چشات قصد رسیدن نداره

 رؤیاها کاله و دستات خیال چیدن نداره

 گفتم که گفتی زندگیت غصه داره ، سفر داره

 هم واسه من هم واسه تو با هم بودن خطر داره

گفتم فقط می خوای واست یه حس محترم باشم

 عاشقیمو قایم کنم ، تو طالع تو کم باشم

 گفتم که گفتی ما دو تا به درد هم نمی خوریم

 ولی یه جا مثل همیم ، هر دومون از قصه پریم

گفتم تو گفتی می تونیم یادی کنیم از همدیگه

 اما کسی به اون یکی لیلی و مجنون نمی گه

گفتم تو گفتی سهم مون از زندگی جدا جداست

 حرف تو رو چشم منه ، اما اینام دست خداست

هر چی که تو گفته بودی ، گفتم به دل بی کم و بیش

حال خودم ؟ نه راه پس مونده برام نه راه پیش

 این حرفای خودت بوده ، از من دیوونه تر دیدی ؟

اصلا نگفتم اینا رو خودت دیدی یا شنیدی

دلم که حرفاتو شنید ، اول که باورش نشد

ولی نه ، بهتره بگم ، نفهمیدش ، سرش نشد

یه جوری مات و غمزده ، فقط به دورا خیره شد

رنگ ازرخش نه ، نپرید ، شکست و مرد و تیره شد

بلور رویا هام ولی چکید ، مث خواب تگرگ

آرزوهام از هم پاشید ، رسید ته کوچه ی مرگ

راستش ازم چیزی نموند ، به جز همین جسم ظریف

 خوب می دونی چی می کشه غریب تو خونه ی حریف

نگی چرا نوشته هام لطیف و عاشقونه نیست

 رؤیا و آرزوم که هیچ ، حتی دل دیوونه نیست

زیبا باید تنهایی من این نامه روسیا کنم

رسم گذشته ها می گه باید به تو نگا کنم

 حرفاتو گفتم به خودت ، ببینی راستی تو زدی

اصلا توی ذات تو هست ، یه همچی چیزی بلدی ؟

 اگر تو بیداری بودی ، بشین میادش خبرم

اگر نگفتی بنویس ، من می خوام از خواب بپرم

دوستت دارم چه توی خواب ، چه توی مرگ و بیداری

 فدای یک تار موهات ، که تو من و دوست نداری

مواظب آدما باش ، زندگی گرگه زیبا جون

خدای رویای منم ، هنوز بزرگه زیبا جون

دوشنبه ی پر از غم یه ظهر گرم مردادی

با اون چشای روشنت چه کاری دست من

 دوستم می گفت : یه جا سراغ داره که دل شکسته رو خوب می خره.

 آدرس اونجا رو به زحمت پیدا کردم تو یکی از کوچه های تنگ و تاریک  بود

تابلو مغازه خیلی قدیمی بود طوری که اصلآ معلوم نبود روش چی نوشته فقط کلمه قلب

ویه کلمه که نصفش پیدابود،که اونم به هزار مصیبت می شد خوند.

صاحب مغازه یه پیرمردبودکه رو یه صندلی قدیمی نشسته بود و و داشت

با یه تکه نخ محکم یه قلب رو وصله میزد